Enternasyonal Dayanışma’nın “Barış aktivistleri tarihi çözüm girişimi için ne diyor?” serisi kapsamında araştırmacı ve yazar Cafer Solgun’un görüşlerini aktarıyoruz:
“Cicero’nun ünlü sözüdür; ‘En kötü barış, en haklı savaştan daha iyidir.‘
Bu aralar bu sözü hep aklımızda tutmak ve her yeri geldiğinde birbirimize hatırlatmak durumundayız. Zira, barış umudunu realize etmek adına çaba ve duyarlılık sahibi olanlar bir yana, değişik çevrelerden ortaya çıkan ciddi barış ihtimaline karşı çıkanlar da var.
‘Böyle barış mı olur?’ diyenlerin, iyi niyetli olduklarını varsayarak, en azından Kürt sorununun kan, gözyaşı, acı üreten bir zeminden yasal, demokratik, barışçıl bir zemine taşınacak olması üzerinde bir parça düşünmeleri gerekir derim.
Kötü niyetli olanlar için ise söylenecek fazla bir şey yok kanımca. Esas meseleyi görmezden gelip PKK’nin fesih bildirgesindeki bazı sözcükler üzerinden ortamı bulandırmak için, ‘Lozan’a savaş açtılar! 1924 Anayasasına itiraz ediyorlar! Hala Kürt sorunu diyorlar!’ diye sayıklayacak denli kendilerinden geçmişler… Aslında onları da anlamak lazım; neticede bir ‘devir’ bitiyor, o ‘devir’ ile birlikte beslendikleri inkâr zihniyeti de. Zamanla değişirler belki…
Çok açık olmalı: Bu devirde, silahlı mücadele, terör, şiddet, adına kim ne derse desin ve madalyonun diğer yüzündeki devlet şiddeti, baskılar, yasaklar, inkâr, güvenlikçi politikalar, ‘son terörist öldürülünceye kadar’ siyaseti, tarihi ve toplumsal kökleri bulunan hiçbir sorunu ‘çözmeye’ muktedir değildir. Bastırabilir, sindirebilir, geriletebilir ama çözemez. Bastırılan sorun, bir şekilde yeniden ortaya çıkacaktır, çözüm isteyecektir. Kürt sorununun Türkiye bağlamındaki kısa hikayesi budur ve sorunun demokratik zeminde nihai çözümüne ilişkin yeni bir ortam ve imkan doğmuştur. Gereğince değerlendirmek ortak sorunumuz, sorumluluğumuzdur…”
Yazar
