İşçi Emekçi Birliği dün Kartal Meyanı’nda “Düşük ücretlere, hayat pahalılığına, vergi soygununa, savaş politikalarına karşı topyekûn direniş” sloganıyla bir miting düzenledi.
Miting, katılımcı siyasi partilerin, sendikaların ve sivil toplum kuruluşlarının kortej yürüyüşüyle başlarken, Cumhur İttifakı’nın krizin faturasını yoksullara ödeten politikalarına karşı öfkenin yanı sıra Filistin’le dayanışma sloganlarına da sahne oldu.
Direnişteki As Plastik işçileri, Perfetti işçileri, Tarket işçileri, Polonez işçileri, belediye işçileri ve Santa Maria inşaatında çalışan inşaat direnişçi kürsüye çıkarak taleplerini ve devam eden mücadelelerini anlattı.
Yüzlerce kişiyle gerçekleşen mitinge Enternasyonal Dayanışma aktivistleri de katılarak destek verdi.
Okunan ortak metinde şu ifadeler yer aldı:
“Dünyanın en fazla kâr eden 250 inşaat firmasının 43’ü ülkemizden ve bunların 20’si geçtiğimiz yıl tek bir kuruş vergi vermedi. Birçok işkolundan işçiler burada, kendi emeklerini sömürerek patronların nasıl zenginleştiğini görüyor. Peki biz işçiler, emekçiler? Bizim ücret ve maaşlarımızdan kesilen vergiler ise yüzde 124 arttı. Biz işte sermayenin bu soygun saldırısına karşı direnişi büyütelim diyoruz. İnsanca bir yaşam diyoruz. Hepimiz ay başında kiralarımızı zar zor ödedik. Barınma, eğitim, sağlık, doğal gaz, elektrik, ulaşım en temel insan haklarıdır bunlar. Biz bunların insani ihtiyaç kadarının ücretsiz olması için mücadeleyi büyütelim diyoruz. Bu gerçekleşemez bir hedef mi dediniz? Mesela Cengiz Holding’in 3. havaalanındaki işletmelerinin kiralarının borçları 2043’e ertelendi, o zaman da alınacak mı, meçhul. Yani ‘milletin anasını bellemekle’ ünlenen Cengiz kira vermese olabiliyor, işte biz bu düzene karşı hakkımız olanı almak için bir araya gelelim diyoruz.
Savaş politikalarından işçi-emekçilere ölüm ve sömürü dışında bir şey çıkmaz diyoruz. Daha geçtiğimiz hafta kredi kartı limiti 100 bin üstü olan herkesten 750 lira savunma sanayiine haraç kesmeyi tartıştılar. Bize bugün reva görülen baştan aşağıya çürümüş bir sistemde hayatta kalmaya çalışmaktır. Rant için, kar için, madenler için doğayı talan edenler, madenlere bizleri gömüp üzerimize toprak atanlar bizden bunu kabul etmemizi istemektedir. Kadınların sokaklarda kafaları kesilirken, kadınlar her gün ‘aile’ adı altında şiddete, tacize, tecavüze uğrarken bu çürümüşlüğe ses çıkartmamamızı istemektedirler. Bu sistem, yeni doğan bebekleri öldürüp üzerlerinden para kazanmayı insan aklına sokan bir pisliktir. Bu çürümenin içerisinde sessiz kalarak, sadece küfrederek, ağlayarak insan kalmak mümkün değildir. Bizim yaşamamız için bu düzenin baştan aşağı yıkılıp bu sefer biz işçiler, kadınlar, halklar, öğrenciler tarafından yeniden kurulması gereklidir.”
Yazar
