Manşeti “Barış ve demokrasi için birleşik mücadele” olan derginin arka kapağında “Krizin faturasını ödemeyeceğiz!” çağrısı yapılıyor.
Derginin önsözü ise şöyle:
Krizlerle dolu bir dünyada antikapitalist mücadele
Krizlerle, istikrarsızlıkla ve çetin ceviz mücadelelerle dolu bir dönemden geçtiğimize şüphe yok. İsrail’in Filistinlilere yönelik soykırımı iki yıla yakın süredir devam ediyor. İnsani kriz Batılı emperyalistler için bile yük hâline gelmiş durumda. Siyonizmin saldırısı Yemen’den İran’a, Lübnan’dan Suriye’ye etrafındaki herkesi hedef alacak bir şekilde genişliyor ve bölgesel, hatta küresel savaşları tetikleme riski barındırıyor. Ukrayna’daki savaşta defalarca denenen “barış” görüşmeleri sonuç getirmiyor. Trump hem burada verdiği sözü tutamıyor hem de gümrük vergileriyle ilgili kararlarıyla, rakip emperyalist bloklarla gerginliği tırmandırıyor. Emperyalizmin hegemonya krizi, beraberinde eşi benzeri görülmemiş bir silahlanma yarışını beraberinde getiriyor.
2025’in Ağustos’undan bakıldığında, kapitalizm insanlığa sömürü, savaş, ırkçılık ve otoriterleşme dışında bir şey vadetmiyor.
Siyasetin sağa kaydığı bir dünyada, Türkiye’deki gelişmeler de buna göre şekilleniyor. AKP-MHP ittifakı, bir yandan gemi azıya almış bir şekilde muhalefete saldırıyor. CHP’li belediye başkanları tutuklanıyor, kimseyi ikna etmeyen “soruşturma” süreçleri başlatılıyor, yolsuzluk iddiaları ortaya atılıyor, kimi yerlerde kayyımlar atanıyor. Milyonlarca seçmenin sandıkta ortaya koyduğu irade, AKP tarafından gasp edilmiş durumda. Ancak 19 Mart’tan itibaren buna direnen bir kitle hareketinin de sokağa çıktığını ve cesurca mücadeleye atıldığını görüyoruz.
Öte yandan otoriter AKP-MHP iktidarı, hiç kimseye hesap vermeden ülkeyi yönetmek istiyor. Bolu’da otelde yangın çıkıyor, hükümet kendisinde veya yetkililerinde hiçbir kusur bulmadan başkalarını suçlamaya çalışıyor. Kapitalizmin kâr hırsının tetiklediği ve derinleştirdiği iklim değişikliğine bağlı olarak her sene olduğu gibi orman yangınları ülkeyi kasıp kavuruyor, AKP kendisine bağlı kurumların görevlerini yapmadığı ortada olmasına rağmen hiçbir sorumluluk üstlenmiyor. Normalde bu konuda her şeyi “sandığa” havale etmeyi huy edinen iktidar, bu kez sandıkta da tüm anketlerde geride gibi gözüküyor. AKP liderliğinin tüm planı, iktidarı hiçbir koşulda kaybetmemek için, gayrimeşru hamleleri arka arkaya gerçekleştirmek üzerine kurulu. Ancak bu hamlelerin hiçbiri de seçmeni etkileyecek kalıcı bir sonuç vermiyor.
Diğer yandan Türkiye’de Kürtlerle tarihi bir çözüm süreci gelişiyor. İlk olarak MHP’nin ortaya attığı söylemlerle gündeme gelen ve daha çok bölgesel gelişmelere bağlı olarak Kürtlerle müttefiklik ilişkisi geliştirmemenin Türkiye’ye “beka tehlikesi” yaratacağı tespitinden türeyen barış girişimi, PKK’nin silah bırakma töreniyle çok ciddi bir evreye ulaşmış durumda. Aslında egemen sınıf açısından burada motive eden dinamik “yukarıdan”, emperyalist hegemonya mücadelesinde yer kapmaya yönelik bir güdü. Ancak, Enternasyonal Dayanışma’nın bu sayısının sayfalarında anlatıldığı gibi, bütün çözüm girişimlerinin birikimli ilerlediği, toplumun Kürt sorununda siyasi çözüme yönelik bir ilgisinin kaybolmadığının görüldüğü, kalıcı barış fırsatını önümüze sunan bir tabloyla karşı karşıyayız.
Çözüm sürecinin bir kolu da Suriye’ye uzanıyor. 2024 sonunda Esad’ın devrilişinin ardından iktidara gelen HTŞ, bir yandan İsrail’in, diğer yandan Türkiye’nin, diğer yandan Batılı emperyalistlerin baskısı altında “istikrarlı” bir rejim kurmaya çalışıyor ama olmuyor. Türkiye burada Suriye Kürtleriyle iyi bir ilişki geliştirerek bölgedeki konumunu tahkim etmek istiyor. Ancak Suriye hâlâ tüm emperyalist devletlerin ve bölgesel güçlerin nüfuz etmeye çalıştığı, içeride mezhepçilik sorunuyla boğuşan bir yer durumunda. Baas diktatörlüğünün yıkılışıyla açılan sivil alanlar, her ne kadar HTŞ bunların pek dostu olmasa da, antikapitalist-özgürlükçü sol güçlerin gelişebileceği bir zemin yaratıyor. Suriye’nin tüm halklarının ve işçi sınıfının vereceği tüm eşitlik mücadelelerini takip etmeye, onlarla dayanışma göstermeye devam edeceğiz.
Kapitalizmin çoklu krizi ve onun yarattığı sarsıntılar her yerde işçi sınıfı için hayatı çok daha zor hâle getiriyor. Hepsinin temelinde ise sistemin kârlılık krizine çare bulamaması var. Sermaye gruplarının ve devletlerin rekabeti, bir yandan iklim krizini tetikliyor, diğer yandan emperyalist bloklar ve onların müttefikleri arasında savaşlara yol açıyor. Savaşlar ve iklim krizi göçe yol açıyor, göç edenler gittikleri yerde ırkçılığa uğruyor. Hükümetler sorunların günah keçisi olarak göçmenleri hedef göstererek ırkçılığı tırmandırıyor, bu krizden kârlı çıkan ezilenlerin tüm kazanımlarına saldıran aşırı sağ oluyor. Savaş, ırkçılık ve sömürüyle dolu bu dünya işçilerin canına tak ettiriyor.
Enternasyonal Dayanışma olarak böylesi bir dünyada egemen sınıfların krizine ve saldırılarına karşı antikapitalist bir çizgiyi büyütme hedefiyle hareket ediyoruz. Öfke yaratan şeylerin gerçekleşmesi otomatikman bir öfke patlamasına neden olmuyor. Örgütlenmek ve tek tek insanların hissettikleri kaygıları, öfkeyi ve mücadele isteğini belirli bir kanala yönlendirmek gerekli. Bu yüzden sıradan insanların, emekçilerin ve tüm ezilenlerin direnişlerini güçlendirmek, bunların birleşmesini sağlamak için örgütleniyoruz.
Dünya, sadece Trumpların, Putinlerin, Erdoğanların dünyası değil! Filistin’den Los Angeles’a direnişler umudumuzu yeşertiyor. Başka bir dünya mümkün!
Yazar
