Doğa gibi politika da boşlukları sevmez. *[1]
Michael Löwy
Michael Löwy’nin de dediği gibi boşlukları sevmeyen bir politik düzlemin tam da üzerindeyiz. Ortada bir dizi politik kriz var. Politik alandaki bu kriz yaşamın her alanını sarıp sarmalamış durumda. Ekonomiden hukuka, eğitimden barınmaya, beslenmeden sağlığa kadar yaşam ile kurduğumuz her bağ bir kriz altında. Bu kriz, Türkiye’nin şahsına münhasır bir kriz değil. Dünya ölçeğinde kapitalizmin var olan krizlerinin birer yansıması.
Egemen sınıfın sözcüsü konumundaki AKP iktidarının mevcut krizi yönetme becerisi, egemen sınıf için oldukça yüksek bir seviyede. Sermaye arada sırada “az kazanıyoruz” bağlamında serzenişlerde bulunsa da şu an sermaye düzeni için Türkiye bir cennet. İş gücü ucuz, grev yasak, toplu sözleşme yok, tazminatsız işten çıkarma tıkır tıkır işliyor, istediğiniz biçimde vergi kaçırabiliyorsunuz, patronlar için oldukça güzel bir sermaye devlet ilişki ağı işlemekte. Toplumsal muhalefetin inşasında büyük görevi olan muhalefet içinse bu kriz ortamından çıkış yakın zaman içinde oldukça zor gözüküyor. AKP iktidarı otoriter yönetimini gün geçtikçe artırmaya devam ediyor, çünkü otoriterleşen dünyada “dost” olduğu otoriter sağcı liderler kendi ülkelerinde de bu otoriter yönetimlerini baskı aracı olarak kullanmaya tüm hızıyla devam ediyor. AKP’nin tadını tuzunu kaçıran seçim anketleri otoriterleşmesinde vites artışına neden oldu. Bu otoriterleşme karşısında kendisine ses yükseltecek, sokakları hareketlendirecek olur da bir birleşik mücadeleye kapı aralayacak her sınıfsal sokak hareketiyle kendisine karşı bir cephe oluşturacak olanları “iç işleriyle” uğraşmaya sevk etmiş durumda. Mutlak butlan kararıyla CHP şu an tam bir belirsizlik içinde. CHP kendi iç cephesinde bir dizi sorunla boğuşmakta. Kürt siyasi hareketi ikinci çözüm süreci olarak adlandırılan bu dönemde iktidarın demokratikleşme ve barış koşullarının inşasında atması gereken adımlar için sürekli bir çaba halinde. Ve hâlâ atılması gereken adımlar iktidar cephesi tarafından atılmamış ve pek de atılma havasında da değilken işçi sınıfı için toplumsal muhalefetin inşasında rol alması gereken muhalefet partileri Michael Löwy’nin de dediği gibi politik olarak bir boşlukta, yalnızlığa sürüklenmekte. Kendi açısından hiçbir boşluk bırakmayacak olan iktidar bu alanları da sokağa çıkan herkese uyguladığı aman vermeden şiddet ile göstermekte.
Bağımsız Maden-İş öncülüğünde direnişe geçen madencilerin geçen aylardaki eylemleri tam da ülke genelinde kitleselleşme potansiyeline sahipken, iktidar araya girmiş, sözler verilmişti. Verilen sözler tutulmayınca madenciler yine direniş kararı aldı, ancak bu kez de madencilere kurşunlar sıkıldı, bir dizi eylem kararı ile madenciler direnmeye devam kararı aldılar. Ülke genelinde irili ufaklı onlarca eylem, grev söz konusu. İki gündür MEB önünde eylemde olan özel sektör öğretmenleri sendikası üyesi öğretmenler ve mülakat mağduru öğretmenler, aileleriyle birlikte taban maaş ve çalışma koşullarının iyileşmesi, özlük hakları ve ekmek kavgası derdiyle eylemdeler. Olur da birleşik bir mücadeleye evrilebilir kaygısıyla hiçbir boşluk bırakmayan iktidar cephesi, öğretmenleri ters kelepçe eşliğinde işkenceyle göz altına alıp coplamaya devam ediyor. AKP’nin yarattığı yeni sermaye biçimlerinde özel okul patronları çok konforlu bir alana sahip. Özel okul sahibi patronlar, asgari ücretin altında aldıkları ücretle haftada 40 saatinde üzerinde çalışma koşullarında devlet tarafından ataması yapılmayan öğretmenleri açlıkla terbiye etme yöntemiyle çalıştırmaya devam ediyor. Katillere, mafyalara, tecavüzcülere, çalmaktan semirmiş hırsız sermaye patronlarına kurulmayan barikatlar öğretmenlere kuruluyor. Bu zulme karşı artık yeter diyen öğretmenlerden Kader Özbay: “Ablukaya alındım ama örtülü olduğum için tutuklanmadım. Neden biliyor musunuz? Çünkü örtülülere dokunmayın demişler. Örtülüyüm ama gömleğimi yırttılar, örtümü açtılar, buna utanmıyorlar. Örtülüyüm, gözaltına alınırsam tepki toplarlar diye utanıyorlar. Eskiden başörtü mağdurları vardı şimdi mülakat mağdurları var” diyor.
Kader öğretmen aslında bize şunları söylüyor: Sermaye ve egemen sınıf için tek bir kaygı var kâr hırsı ve bu hırsın önündeki tüm engelleri ortadan kaldırmak için hukukla süslenmiş baskı araçları tüm gücüyle karşımızda. Eğer bu çarka çomak sokmaya çalışırsanız ister dindar ister seküler olun hiç fark etmez, iktidar tüm baskı araçlarıyla karşınıza dikilecektir. Bu sistem geçmişte bir yığın mağdur yarattı, şimdi yaratılan tüm mağduriyetlerin baş aktörü olan iktidar partisi bu mağduriyetleri arkasına alarak iktidara geldi. Ancak AKP ve sermaye ortaklığı için hiçbir kimliğin, hiçbir politik farklılığın önemi yok. Onlar için tek önemli olan şu; birleşik bir mücadelenin işçi sınıfı ve ezilenler tarafından verilmemesi için elinden gelen her şeyi ama her şeyi yapabilme pratiğini tüm hızıyla ve gücüyle hayata geçirmek. İşçi sınıfı şu an sokakta, AKP iktidarının attığı “bir taşla birden fazla kuş vurması” sonucu tek başına kalmış durumda. Muhalefet, AKP’nin yarattığı atmosferde kendi içindeki politik tartışmalarla meşgul halde. Sokakta direnenler ise iktidarın boşluk bırakmadığı alanlarda birer gedik açma mücadelesinde.
AKP iktidarının yarattığı bu atmosferden yine AKP’nin çok iyi bildiği ama fırsat vermemek için elinden geleni yaptığı tek bir yolla kurtulabiliriz. O da aşağıdan gelen birleşik bir mücadeleyle. Bu topraklarda Kürtlerle Türklerin eşit yurttaşlığı ve barışı, yine aşağıdan gelen talep ve mücadele ile örülmedikçe, AKP boşluk bırakmadan politika yapmaya devam edecek. Bu topraklarda geçinemeyenler, yok sayılanlar, barınamayanlar, ötekileştirilenler, aç yatağa girenler, geleceksizleştirilenler, umutsuzluğa mahkûm edilenlerin birleşik mücadelesi olmadan AKP tüm gücüyle otoriterleşmeye “olmaz, bu kadarını da yapamaz” denilen her şeyi yapmaya devam edecek.
Yeter artık dediği için eylemde başörtüsü yırtılan öğretmenlerle, kurşun sıkılan maden işçisiyle, çocuğuna okul harçlığı veremeyen anne-babalarla, tarlada üç kuruşa sömürülenlerle, fabrikada günde 16 saat çalışmayla asgari ücrete mahkûm edilenlerle, barınamayan, geçinemeyen, yok sayılıp ötekileştirilenlerle dayanışıp birleşik bir mücadeleyi sokakta ilmek ilmek örmedikçe; egemen sınıf hiçbir boşluk bırakmadan bizleri sömürmeye, hukuku askıya almaya, yaşamı zindan etmeye devam edecek.
Şafak Ayhan
[1] Michael Löwy, Ulusal Sorun, Enternasyonalizm ve Küreselleşme, yazın yayınları, birinci baskı 2005, sayfa 85.
Yazar
