18 Ekim’de ABD genelinde 2.700 yerel mitingde yaklaşık 7 milyon kişi “No Kings” protestolarına katıldı. Bu, ABD tarihindeki tek bir etkinlikte bir araya gelen en büyük protesto kitlesiydi ve 2017’deki Kadın Yürüyüşlerini bile geride bıraktı. Dahası, yaş ortalaması daha gençti ve kalabalık ilk No Kings Günü’ne göre daha çok ırklıydı (ancak yine de ABD’nin siyah ve kahverengi nüfusunu temsil etmekten çok uzaktı).
Bu büyük katılım, özellikle ICE ve diğer federal ajanların şu anda göçmen topluluklarını terörize ettiği şehirlerde, Trump’ın göçmenlere yönelik cadı avının gerçekliğini deneyimledikten sonra, halkın görüşünün Trump’a karşı ne kadar dramatik bir şekilde değiştiğini gösteriyor. Örneğin, ICE ve Gümrük ve Sınır Devriyesi görevlilerinin sokaklarda dolaşarak Latin kökenli insanları ayrım gözetmeksizin dövdüğü (ve bazen vurduğu) Chicago’da, 18 Ekim’de şehir merkezinde 2 mil boyunca uzanan bir yürüyüşte katılımcı sayısı 100.000’i aştı.
Chicago, ICE’nin sözde “Midway Blitz” operasyonu başladığı 9 Eylül’den bu yana kesinlikle bir savaş bölgesi gibi hissediliyor. Sadece bir örnek vermek gerekirse, 30 Eylül gecesi, 300 federal ajan Black Hawk helikopterlerinden ve işaretsiz minibüslerden, çoğunlukla siyahların yaşadığı South Shore semtindeki bir apartmana indi, pencereleri kırdı, kapıları kırdı ve uyanan tüm sakinleri kelepçeledi ve bu süreçte, saatler süren baskın sırasında düzinelerce ABD vatandaşını tutukladı.
İnsanlar genellikle komşularını tehdit eden silahlı hükümet haydutlarını onaylamadıkları ortaya çıktı. Bu, yayılan faşizme karşı muhalefetle birlikte protestoların birleştirici temasıydı. “ICE’yi kaldırın” ve “Chicago’ya dokunmayın” gibi resmi yürüyüş pankartlarına, “Göçmenler burada hoş karşılanır” ve “Kimse yasadışı değildir” gibi sloganlar eşlik etti.
Donald Trump’ın bu kitlesel protestoya verdiği yanıt, o gece Truth Social’da yayınlandı: Trump’ın bir taç takıp “Kral Trump” adlı bir savaş uçağı pilotluğunu yaptığı, New York’un Times Meydanı’ndaki protestocu kalabalığın üzerine dışkıya benzeyen kahverengi bir sıvıyı bol miktarda döktüğü, yapay zeka tarafından üretilmiş bir video. [Bu, tarih kitaplarına geçecek bir olay.]
No Kings yürüyüşleri gerçekleşmeden önce bile, MAGA Cumhuriyetçileri protestocuları “terörizm” destekçileri olarak etiketlemişti. Örneğin, Beyaz Saray basın sekreteri Karoline Leavitt, “Demokrat Partinin ana seçmen kitlesi Hamas teröristleri, yasadışı göçmenler ve şiddet suçlularından oluşuyor” dedi.
Mitinglerden bir gün önce, Temsilciler Meclisi Başkanı Mike Johnson, “Biz bunu daha doğru bir tanımla ifade ediyoruz: Amerika’yı Nefret Mitingi. Marksistleri, sosyalistleri, antifa savunucularını, anarşistleri ve aşırı sol Demokrat Partinin Hamas yanlısı kanadını bir araya getireceksiniz. Modern Demokrat Parti budur” dedi.
Ancak protestolar nefret yerine, kısmen katılımın çok fazla olması nedeniyle, ezici bir coşku atmosferi ve birçok kişinin taşıdığı “Panik yapmayın, biz sadece Hispanikiz!” gibi sloganların yazılı olduğu el yapımı pankartlarla büyük bir mizah havası yarattı. Bazı göstericiler kostümler giyerken, diğerleri Hitler bıyıklı Trump’ın resmini veya çeşitli uygunsuz pozları gösteren pankartlar taşıdı.
Gösteriler, daha önce hiç protesto gösterisine katılmamış çok sayıda insanı çekti, ama aynı zamanda göçmen hakları aktivistleri tarafından şehir ve banliyölerde mahalle mahalle organize edilen “Hızlı Müdahale Ağları”na zaten katılmış birçok insanı da çekti.
Bu mahalle temelli ağlar, ICE kadar eski olmakla birlikte, Trump’ın Ocak ayında göreve gelmesinden bu yana, korku içindeki göçmen nüfusun birçok ihtiyacını karşılamak için hızla yayıldı. İnsanlar, göçmen topluluklarında “Haklarınızı bilin” broşürlerinin dağıtılmasına gönüllü olarak yardımcı oluyor. ICE’nin görüldüğünden şüphelenildiğinde ağı bilgilendirmek için telefon ve internet hatları kurdular; bunu doğruladıktan sonra tüm mahalleye duyuruyorlar. Ayrıca mahalledeki herkese düdük setleri dağıtıyorlar ve ICE’nin bölgede görüldüğü durumlarda ve ICE’nin yakın çevrede birine saldırdığı durumlarda kullanılacak farklı sinyal türlerini de anlatıyorlar. Araba kullananlar, bölgede ICE görevlilerini gördüklerinde kornalarını çalıyorlar.
Birçok göçmen, evlerinden çıkıp market alışverişine gitmekten veya çocuklarını okula götürmekten çok korkuyor. Bu nedenle ağ, gönüllüleri bireysel ailelere atayarak market alışverişini yapmalarını, çocuklarına eşlik etmelerini ve diğer temel ihtiyaçlarını karşılamalarına yardımcı olmalarını sağlıyor.
18 Ekim’de ülke çapında sokakları dolduranlar, yukarıda anlatılan kişilerdi. Birçoğu aktivizme yeni başlayan, ABD toplumuna hızla yayılan otoriterlikten dolayı acil olarak harekete geçen kişilerdi.
No Kings’in ana organizatörü, birlik, vatanseverlik ve şiddetsizliği vurgulayarak mümkün olan en geniş katılımı sağlamayı amaçlayan Indivisible koalisyonudur. Protestolara hakim olan dayanışma duygusunun yanı sıra protestoların büyüklüğünün de büyük bir başarı olduğu şüphe götürmez.
Ancak Indivisible, Demokrat Parti ile olan bağlarını da gizlemiyor ve 18 Ekim’de Demokrat politikacılar konuşmacı olarak öne çıktı. Chicago’da Belediye Başkanı Brandon Johnson ve Vali J.B. Pritzker, Boston’da Senatör D.C. ve Senatör Elizabeth Warren, New York’ta Senatör Chuck Schumer vb. sahneye çıktı. Senatör Bernie Sanders, teknik olarak bağımsız olmasına rağmen Demokratlarla birlikte hareket ediyor ve Washington, D.C.’de konuştu.
Indivisible’ın Demokratlarla olan bağları, partinin son iki yıldır Filistinlilere yönelik soykırım da dahil olmak üzere İsrail’e verdiği sarsılmaz destek nedeniyle Filistin’in kurtuluşunu savunmalarını da engelliyor. No Kings organizatörleri Filistin konusunda sessiz kalmadı. Bu nedenle No Kings’te çok sayıda Amerikan bayrağı vardı, ancak çok az Filistin bayrağı vardı.
Dahası, Demokrat Parti’nin Cumhuriyetçiler kadar popüler olmadığı bir dönemde, Indivisible bu artan duyarlılığa sesini duyurmak yerine, protestoculara bir sonraki seçimde (Demokratlara) “oy vermeleri” için çağrıda bulundu.
Bu protestocu kalabalığın kaçının Demokratlara alternatif bir sol kanat oluşturmaya açık olabileceğini merak etmekten başka bir şey yapamıyoruz, çünkü görünürde böyle bir alternatif yoktu.
Sadece kitlesel gösterileri değil, uzun vadeli örgütlenmenin temelini oluşturan taban aktivizmini de içeren bu yükselen protesto hareketinin potansiyeli, Demokrat Parti’nin dayattığı sınırlamalarla kolayca bastırılabilir. Demokratlar, geçen yüzyıl boyunca bu şekilde “sosyal hareketlerin mezarlığı” olarak ün kazandılar.
Son elli yıldır ABD siyaseti, işçi sınıfından şirket sınıfına servet aktarımı amaçlayan bir egemen sınıf projesi olan neoliberalizm tarafından domine edildi ve hem Demokratlar hem de Cumhuriyetçiler tarafından desteklendi. Bu projenin başarısı, nihayetinde Trump’ı başkanlık koltuğuna taşıdı. Bu uzun neoliberal dönemde, Demokratlardan bağımsız organize bir sol hareket neredeyse tamamen yok edildi.
Önümüzde uzun bir yol var, ancak karşı karşıya olduğumuz seçim, mücadele etmek ya da otoriterliğe teslim olmak.
Trump’ın başkanlığıyla radikalleşen insanların sayısı, dayanışma ve enternasyonalizm politikasına dayalı, dönüştürücü bir değişim gerçekleştirmek için ihtiyacımız olan türden hareketleri inşa etmek için gerekli insan kaynağının mevcut olduğunu gösteriyor.
Sharon Smith
(International Socialism Project web sitesinden DeepL yardımıyla çevrilmiştir.)
Yazar
