Sağcılar, kültürel Marksizmin kültür savaşları yoluyla Batı toplumunu altüst etmeyi amaçlayan entelektüel bir proje olduğunu iddia ediyor.
Küresel aşırı sağ, pek çok tuhaf komplo teorisi ortaya çıkarmıştır. Bunların en yaygın olanlarından biri de “kültürel Marksizm”dir.
Bu fikir, “woke sol”un nasıl olup da hem evrensel olarak hor görülürken hem de aynı zamanda akademiden hükümete kadar her şeyi yönettiğini açıkladığı iddia edilmektedir.
Sağcılar, kültürel Marksizmin, muhafazakâr “Hristiyan” değerlere karşı kültür savaşları yoluyla Batı toplumunu altüst etmeyi amaçlayan entelektüel bir proje olduğunu iddia ediyor.
Bu teori, 1930’larda Almanya’da Nazilerin “Kültürel Bolşevizm”e yönelik kınamalarını bilinçli bir şekilde yansıtıyor ve şiddetli bir antisemitizm içeriyor.
Kadın ve eşcinsel özgürlük hareketleri gibi çeşitli kitlesel kampanyaların, gizli ve kötü niyetli bir grubun ürünü olduğu söyleniyor.
AJA Woods, The Cultural Marxism Conspiracy—Why the Right Blames the Frankfurt School for the Decline of the West (Kültürel Marksizm Komplosu: Sağ, Batı’nın Çöküşünden Neden Frankfurt Okulu’nu Sorumlu Tutuyor?) adlı kitabında, bu “gizli gruba” “sihirli bir etki gücü” atfedildiğini belirtiyor.
Frankfurt Okulu, Nazi zulmünden kaçmak ve ABD’ye yerleşmek zorunda kalan, çoğunluğu Alman-Yahudi kökenli Marksist entelektüellerden oluşan bir gruptu.
Orada popüler kültür ve kapitalist ideolojinin egemenliği üzerine öncü çalışmalar yürüttüler.
Faşizmin dehşetinden sonra, Okul’un önde gelen üyeleri, işçilerin dünyayı değiştirebileceğine olan inançlarını yitirdiler. Ancak, gerici fikirlere karşı çıkarak değişimin sağlanabileceğine inanan ilerici düşünürler olarak kaldılar.
Ayrıca Sovyetler Birliği’ndeki Stalin diktatörlüğüne de son derece eleştirel bir tutum sergilediler.
Herbert Marcuse’nin 1965 tarihli “Bastırıcı Hoşgörü” başlıklı denemesi, aşırı sağın en sevdiği hedeflerden biridir.
Marcuse bu yazısında, medyanın zengin şirketlerin elinde olduğunu ve bu yolla egemen sınıfın fikirlerinin baskın hale geldiğini belirtir. Bu da, sol ve sağın medyada eşit ağırlığa sahip olabilmesi için ilerici seslere sağcı seslerden daha fazla zaman ve alan ayrılması gerektiği anlamına gelir.
Komplo teorisyenleri bunu, solun insanların düşüncelerini kontrol etmeye yönelik bir girişim olarak sunar.
Theodor Adorno da yanlış bir şekilde yorumlanmaktadır. O, medyanın gücünü sosyalistler için bir model olarak değil, önlenmesi gereken bir tehlike olarak görmüştü.
Frankfurt Okulu’nun çokkültürlülük, feminizm ve diğer birçok hareketin arkasındaki güç olduğu fikri gülünçtür.
“Kültürel Marksizm” terimi, 1990 yılında ABD’li komplo teorisyeni Lyndon LaRouche’un destekçisi Michael Minnicino tarafından ortaya atıldı. Minnicino, Frankfurt Okulu’nun “kültürü ortadan kaldırarak Yahudi-Hristiyan mirasını zayıflatmayı” amaçladığını iddia etti.
On yılın sonunda, önde gelen bir ABD’li muhafazakâr olan William Lind, The Origins of Political Correctness (Siyasi Doğruluğun Kökenleri) adlı kitabını yayınladı. Lind, “Siyasi doğruluk, kültürel Marksizmdir. Marksizmin ekonomik terimlerden kültürel terimlere çevrilmiş halidir” diye yazdı.
Lind, “doğal düzen” olarak tanımladığı şeye aykırı gelişen toplumsal olayların sorumlusu olarak Frankfurt Okulu’nu gösterdi.
Kanadalı sahtekar Jordan Peterson, cinsiyet nötr zamirlerin kullanılmasını dayatan ve ifade özgürlüğünü tehdit eden şeyin kültürel Marksizm olduğunu iddia etti. Aşırı sağcı podyüm sunucusu Ben Shapiro ve artık hayatta olmayan Charlie Kirk, ikisi de kültürel Marksizmin ABD üniversitelerinde yaygın olduğunu iddia etti.
Faşistlerle olan bağlantılarına rağmen, bu komplo teorisi 2000’lerdeki ABD Çay Partisi hareketinden günümüzün Donald Trump liderliğindeki Cumhuriyetçi Partisi’ne kadar ana akım haline geldi.
İngiltere’de, dönemin Muhafazakâr Parti İçişleri Bakanı Suella Braverman 2019’da şöyle yazmıştı: “Muhafazakârlar olarak, kültürel Marksizmle bir mücadele içindeyiz.”
Sağcılar, kültürel Marksizm’i kullanarak ilerici fikirlerin süregelen popülaritesini, şeytani bir komplonun ürünü olarak göstermeye çalışıyor.
Bu saçmalığı çürütmek tek başına yeterli değildir. Bu teorinin kökenlerini ve nasıl yayıldığını anlamak da önemlidir.
Bu teorilere bir kitle kazandıran öfke ve çaresizliği anlamalıyız; ve akademide, siyasette ve sokaklarda bu teorilere karşı çıkmalıyız.
Judy Cox
(Socialist Worker’dan DeepL yardımıyla çevrilmiştir.)
Yazar
