Fransız devletini sarsan protestolara katılan öğrenciler, grevci işçiler ve aktivistler, hareketin bundan sonra hangi yöne gitmesi gerektiği konusunda İngiltere’de yayımlanan Socialist Worker gazetesine görüşlerini aktardılar.
(Fotoğraflar: Guy Smallman)
Léa, lise öğrencisi
Yoksul banliyölerdeki lise öğrencilerinin talepleri duyulana kadar barikatları sürdüreceğiz.
Bulunduğumuz yerde şanslıyız, durumumuz iyi; elbette iyileştirilmesi gereken noktalar olsa da. Ayrıca Parcoursup yükseköğretim kabul sistemi herkes için zorlu.
Ancak biz buraya diğerleriyle dayanışma göstermek için geldik ve elimizden geldiğince devam etmeye çalışacağız.
Sendikalar önümüzdeki Salı grev yapmaya karar verdiler, bu yüzden bence bir sonraki büyük gösteri o olacak.
Aslında bundan sonra ne olacağını bilmiyorum çünkü kendimizi gün be gün organize ediyoruz.
Mesela sabahları öğleden sonra ne yapacağımızı kendimize soruyoruz, dersler iptal edilene kadar okulu ablukaya alıyoruz ve sonra karar veriyoruz. Bu yüzden cevap vermek zor.
Hangi eylemlerin çağrıldığına ve diğerlerinin ne yapacağına bağlı.
Devrimci sosyalist örgüt Autonomie de Classe’ın üyesi Mathieu
İnsanlar, Fransız hükümetinin protestoculara yaptığı sembolik tavizleri umursamıyor.
Bunlar sadece bir tokat niteliğinde.
Hareketin bir sonraki adımı, Salı günü yapılacak ve çok büyük çaplı olacak gösterileri ve grevleri çağrı etmekti.
Geçen Salı günkü grevlerin ardından sendika liderleri, bir sonraki eylem gününün 5 Kasım olması çağrısında bulundular. Hareketin başına geçmeye ve bir sonraki tarihi dayatmaya çalışıyorlardı.
Ancak fikirlerini değiştirmek ve Salı günü grev çağrısı yapmak zorunda kaldılar. Hareket o kadar güçlüydü ki, fikirlerini değiştirmek zorunda kaldılar.
Bunu daha önce hiç yapmadıklarını görmemiştim. Genellikle tarihi onlar belirler ve hepimiz onları beklemek zorunda kalırız.
Ve herkes 17 Ekim Cumartesi’nden bahsediyor. O tarihte ne olacağına dair hiçbir fikrimiz yok, sadece insanların protesto etmeye hazır olduğu kesin.
Bu hareket tabandan da geliyor. Birçok genç, 2018’de yaşam maliyetleri nedeniyle başlayan Gilets Jaunes, yani Sarı Yelekler hareketiyle özdeşleşiyor. Sarı Yelekler hareketini yeniden canlandırmak istiyorlar. Durum inanılmaz.
Perşembe günü binlerce kişi Place de la République’ye çıktı, ardından on binlerce kişi Bastille’e gitti ve oradan da başka bir meydana doğru yürüyüşe geçti.
Polis hiçbir şey yapamadı. İnsanlar polisten korkmaktan çok öfkeli. Benim bulunduğum barikatta, polis göz yaşartıcı gaz kullandığında kimse onlardan kaçmıyordu.
İnsanlar her yerde “La jeunesse emmerde le Front National” — “Gençlik, Ulusal Cephe’ye siktir git diyor” — diye slogan atıyor. Bu, hareketin marşı haline geldi. Bu, hareketin potansiyelini gösteriyor.
Ancak bu enerjiyi doğrudan faşistlere karşı kullanmazsak ve onların şehir meydanlarında broşür dağıtmalarını ve toplanmalarını engellemezsek, onlara zarar veremeyiz. Anketlerde önde olmalarını engelleyemeyiz.
Son on yıldan çıkarılan ders, onlarla yüzleşmek gerektiğidir. Onlara karşı olduğunuzu haykırmak yeterli değildir.
Devrimci sosyalistler olarak, seçimlerin durumu kökten değiştireceğini düşünmüyoruz. Ancak seçimler önemlidir. Faşist Rassemblement National (RN) — Front National’ın yeni adı — gerçekten kazanabilir.
Sol kanat cumhurbaşkanı adayı Jean-Luc Mélenchon ve LFI partisinin bir stratejisi var. Barikatlarda insanlar Mélenchon’un adını haykırıyor.
Saint-Denis’in LFI’lı belediye başkanı Bally Bagayoko — protestocuları polisten korurken göz yaşartıcı gaz maruziyetine uğramıştı — bir nevi kahraman haline geldi.
Tavırlarını yumuşatmıyorlar. Filistin’in yanındalar, ırkçılığa ve sisteme karşılar.
Elbette reformisttirler. Ve devletin yönetimini ele geçirmek istedikleri için vatanseverdirler.
Ancak halk onları destekliyor çünkü bir mücadele görmek istiyor. Ve biz de bu halkın yanındayız. Ona oy verilmesi çağrısı yapmak, “sizin yanınızdayız” demenin bir yoludur. Ancak aynı zamanda sadece oy vermek yeterli değildir.

Anouk, CGT eğitim sendikası üyesi
Bence karşı karşıya olduğumuz iki temel sorun var. İlki sendika liderliği. Başlangıçta 5 Kasım için bir grev günü daha belirlemişlerdi — ki bu çok geç bir tarih.
Bazen işçiler, hareketin kendilerinden daha büyük olduğundan emin olamıyorlar. Artık gücümüz olduğunu hissetmeye başlıyoruz.
Ulusal düzeyde, CGT sendika federasyonu bir gün daha mobilizasyon çağrısı yapmaya karar verdi, ancak şimdilik bu sadece eğitim sistemi için geçerli. Bu iyi bir şey, ama yeterli değil.
Daha fazla iş kolunda daha fazla grev yapılması gerekiyor. Sendikalarımızda, diğer işçi kesimleriyle bir araya gelmeleri için baskı yapmak üzere çalışmalıyız.
İkincisi, hareketin, hareketi destek toplamak için kullanan faşist RN’nin tehlikesini de anlaması gerekiyor. RN, öğrencilerin şiddet uyguladığını söylüyor ve ırkçı saldırılarda bulunuyor. Buna karşı koymalıyız.
Ayrıca, okul yönetimimiz dün gece öğrenci temsilcileriyle görüşmeler yapma önerisinde bulunmaya karar verdi.
Bu tam bir saçmalık, ama devletin dinlediği izlenimini yaratıyor; taleplerini mücadele etmeden, sadece konuşarak elde etmenin mümkün olduğu izlenimini.
Bazı öğretmenler hâlâ harekete karşı çıkıyor. Ancak bence, baskı ve şiddet nedeniyle öğretmenlerin çoğunluğu sorgulamaya başlıyor. Ne oldu? Neden şiddet uygulandı? Neden talepleri kabul edemiyoruz?
Holly, üniversite öğrencisi
Tüm ortaöğretim okulları idare tarafından kapatıldı, bu yüzden barikatlar şu anda bir anlam ifade etmiyor. Daha ileri gitmek isteyen çok sayıda ortaöğretim öğrencisi var.
Bence bizim için bir sonraki adım, liseleri ve kampüsleri günlerce işgal etmek. Barikatlar hâlâ devam etse de, hareketin işgal yönünde ilerlediği açık. Artık okul sistemini bloke ettiğimize göre, onu kendimiz için yeniden ele geçirebilsek harika olurdu.
Diğer şehirlerde öğrenciler kampüslerini işgal etmeye çoktan başladılar—hepimiz daha büyük bir harekete geçme zamanının geldiğini biliyoruz.
Ortaokul müdürleri, reformizmi teşvik etmek amacıyla okul sendikalarıyla çözüm yolları üzerinde görüşmeye çalışıyorlar. Öğrenci sendikaları genel kurulları ve ablukaları organize ettikleri için onlara liderlik rolünü vermiştik, ancak şimdi bu rolü sorguluyoruz.
Mobilizasyonun kökleri olan ortaokullar, okul yönetim kurullarıyla görüşmeye başladıkça kaybolursa, tüm hareketi kaybederiz.
Ancak aynı zamanda, tüm ülke çalışma koşullarının yeterince iyi olmadığı gerçeğinin farkına varmıştır.

(DeepL yardımıyla Türkçe’ye çevrilmiştir.)
