Cumhurbaşkanı Emmanuel Macron, isyancıların “suçlarının bedelini ödeyeceklerini” söyledi. Bu baskı, tüm grevcilere ve işçilere karşı uygulanacak.
Geçen hafta sonu Fransa’da yaşanan ayaklanmaların ardından siyasetçiler ve medya bir cadı avı başlattı.
Fransız devleti, öğrencilerin okullarını kapatmasıyla başlayan hareketi şeytanlaştırmak ve bölmek için bu fırsatı değerlendirdi.
Bazı protestocuların “meşru şikayetlerinin” “aşırı solcu radikaller” ve “suçlular” tarafından ele geçirildiğini iddia ediyorlar.
BBC’nin Paris muhabiri, isyancıları tanımlarken üstü kapalı bir ırkçılık sergiledi. “Herkesin anlayabileceği şikayetleri olan” bir öğrenci hareketi olduğunun “gözle görülür derecede açık” olduğunu söyledi.
“Ancak olan şey, bu harekete aşırı solun gündeminin ve banlieues’ten gelen yağmacıların sızmasıdır” — banlieues, siyahların ve göçmenlerin yaşadığı yoksul banliyölerdir.
Sol, isyancıları devletten savunmazsa, tüm hareket bunun bedelini ödeyecek.
Pazartesi günü, Başbakan Sébastien Lecornu, bölgesel yetkililerden Paris dahil olmak üzere büyük şehirlerde kısmi sokağa çıkma yasağı uygulamalarını istedi.
Cumhurbaşkanı Emmanuel Macron, isyancıların “suçlarının bedelini ödeyeceklerini” söyledi.
Bu baskı, tüm grevciler ve işçilere karşı kullanılacak.
Ancak benzer çağrılar, sol kesimden bazıları da dahil olmak üzere, yaygın bir şekilde dile getirildi.
Örneğin, Force Ouvrière sendika federasyonu, bu olayları açıkça kınayarak tepki gösterdi.
Federasyon yaptığı açıklamada şunları söyledi: “İşletmelere, belediye binalarına, kamu binalarına ve toplumsal tesislere yönelik saldırıları hiçbir şey haklı çıkaramaz.
“Şiddet ve tahribat, toplumsal zorluklara bir çözüm olamaz. Bunlar, barışçıl göstericilerin meşru taleplerini itibarsızlaştırmak için de kullanılmamalıdır; hükümetin bu talepleri dinlemesi ve sorumlu bir şekilde dikkate alması gerekir.”
Sol kanat LFI partisinin cumhurbaşkanlığı adayı Jean-Luc Mélenchon da “yağma ve talan” olaylarından mesafe koydu. Sosyal medyada yaptığı açıklamada, “İktidardakilerin sorumlulukları, beceriksizlikleri ve şiddet uygulamaları ne olursa olsun, siyasi anlamı olmayan ve yöntemlerimize aykırı eylemlere katılmayı reddetmeliyiz” dedi.
Mélenchon, kamu düzeninin bozulmasından devleti sorumlu tuttu. Öğrenci protestocuların taleplerine verdiği desteği ve polis şiddetiyle karşı karşıya kalanlarla dayanışmasını haklı olarak yeniden teyit etti.
Ancak yağmalamanın herhangi bir “siyasi anlamı” olmadığını söylerken yanılıyor.
Ayaklanmalar siyasi niteliktedir. Bunlar, Fransa genelinde milyonlarca insanın hissettiği zenginlere karşı öfkenin bir ifadesidir. Aynı zamanda, özellikle genç siyah ve Arapların polis tarafından taciz ve şiddete maruz kalmasına neden olan derin ırkçılığa karşı bir isyandır.
Yağmalara katılanların çoğu, Fransa’nın şehirlerindeki yoksul banliyölerden gelmiş olacaktır.
Onlara Fransa’nın zengin bir ülke olduğu söylenir. Oysa yaşadıkları gerçeklik, modern anketlerin başladığı günden bu yana en yüksek seviyelere ulaşan artan eşitsizlik ve yoksulluktur.
Onlar, kendilerine karşı hile yapılmış bir sistemle karşı karşıyadır. Fransa’nın yoksul bölgelerinde yaşayanların ekonomik durumlarından kurtulmaları, diğer çoğu sözde gelişmiş ülkeye kıyasla daha zordur.
Aynı zamanda gençlere, değerlerinin ve başarılarının ölçütünün en son moda markalı giysilere ve spor ayakkabılara sahip olmak olduğu da söylenmektedir. Bu ürünlerden bazılarını çalmak, karşılaştıkları adaletsizliği gidermek ve hayatları üzerinde bir miktar kontrolü geri kazanmak için başvurdukları yöntemlerden biridir.
Cumartesi günkü protestoların ardından ayaklanmaların bu kadar yaygınlaşması, bunların “saygın” göstericilerden ayrı, küçük bir azınlığın eylemleri olarak görmezden gelinmemesi gerektiği anlamına geliyor.
Bazıları, isyanların inisiyatifi faşist RN’ye vereceğini savunuyor; zira RN, kendini kanun ve düzeni yeniden tesis edebilecek parti olarak sunuyor. RN adayı Marine Le Pen şu anda anketlerde önde gidiyor.
Ancak faşizm, hareketin ivmesini yavaşlatarak ya da seçimlere odaklanarak yenilemez. Faşistlerin konferanslarında ve örgütlenmeye çalıştıkları anlarda onlarla yüzleşebilecek, sokaklarda kendine güvenen bir hareket gereklidir.
Devrimci sosyalist örgüt Autonomie de Classe’nin de belirttiği gibi, bizim tarafımızın ilerleyememesi, faşist tehdidi güçlendirecektir.
Ayaklanmalar grevlerle aynı şey değildir. Aynı demokratik ve kolektif niteliğe sahip değildirler. İşyerindeki sömürü ve kârı doğrudan hedef almazlar.
Ve bazen sıradan insanlara zarar verirler.
Ancak ayaklanmalara yönelik eleştirimiz, bunların yeterince ileri gitmemesi yönündedir; saygın protestoların dikkatini dağıttıkları için değil.
Devlet, birkaç parça giysi ve spor ayakkabısı çalan gençlere karşı acımasız bir baskı kampanyası hazırlarken, sosyalistler bu gençleri savunmak zorunda kalacaklar. Ayrıca kitlesel grev ve işgal çağrısını yaygınlaştırmaları gerekecek.
Camilla Royle
(Socialist Worker’dan DeepL yardımıyla çevrilmiştir.)
Yazar
